รักษาโรคด้วยภูมิปัญญาชาวบ้าน

มะขามเปียกพิชิตหิดกลากเกลื้อน

เพื่อนคนหนึ่งของ “เตี่ย”  ที่ทำความเดือดร้อนรำคาญใจแก่ลูกเมียของเตี่ยนานหลายๆ ปีนั้น  พวกเราเรียกว่า “แปะ” (ลุง)  เพราะอายุมากกว่าเตี่ย  ฐานะของ “อาแปะ” ไม่ด้อยกว่าฐานะของครอบครัวเตี่ย  จริงๆ แล้วน่าจะมั่งคั่งกว่าด้วยซ้ำ

แต่ที่ดูภาพภายนอกเหมือนครอบครัวของผมมั่งมีกว่าก็เพราะ  ที่บ้านผมขายจักรยาน  ซึ่งเมื่อ ๕๐ กว่าปีก่อนรถจักรยานยนต์ยังไม่มีวางขาย  ทั้งจังหวัดมีรถเก๋ง ๒ คันและที่เตี่ยของผมได้แสดงออกให้เห็นว่าน่าจะมีฐานะเหนือกว่าก็คือซื้อหนังสือพิมพ์จีนมาอ่านทุกวัน  คือ  หนังสือพิมพ์รายวัน ๒ ฉบับ (ภายหลังผมทราบว่าฉบับหนึ่งเชียร์ไต้หวัน  อีกฉบับหนึ่งเชียร์ปักกิ่ง)  วารสารรายสัปดาห์ และรายเดือนครบหมด

หนังสือพิมพ์นี่แหละที่ชักนำให้ “อาแปะ” ขยันปั่นจักรยานมาอ่านหนังสือพิมพ์ภาษาจีนที่บ้านผมทุกวัน  นอกจากอ่านแล้ว “อาแปะ” กับเตี่ยผมยังอภิปรายแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันด้วย  บางวันเห็นสอดคล้องกันก็พูดเสียงเบาหน่อย  และพูดเพียงคนใดคนหนึ่งส่วนอีกคนหนึ่งก็พยักหน้าหรือส่งเสียง “ฮ่อๆ” คือเห็นพ้องด้วย  แต่ถ้าวันใดมีความเห็นไม่ตรงกันก็จะเถียงกันเสียงดัง  และดังขึ้นๆ  จนดูเหมือนทะเลาะกัน  ตอนแรกๆ ลูกเมียของเตี่ยเอาใจเชียร์ช่วยลุ้นให้คนคู่นี้ทะเลาะโกรธกันเสียที  แต่ไม่เคยสำเร็จ  ทั้งๆ ที่เมื่อวานเถียงกันหน้าดำหน้าแดง  อ้าว! วันนี้ “อาแปะ” ยิ้มแย้มเข้ามาเชียว  ส่วนเตี่ยของผมนั้นไม่เคยหน้าบึ้งโกรธใคร  เว้นแต่โมโหลูกชายจอมซน คือ ตัวผมเวลาไปก่อเหตุเภทภัยมา

ถ้าเพียงแต่อาแปะมาอ่านหนังสือพิมพ์ กินนำ้ชาและขนมจันอับที่บ้านเรา  และโต้เถียงกับเตี่ยของเราในบางครั้งเท่านั้น  พวกเราก็จะไม่รังเกียจเดียดฉันท์อาแปะหรอกครับ  ก็พวก “เพื่อนโกง” ของเตี่ยที่ทั้งโกงทั้งตีหัว “เตี่ย” พวกเราก็โกรธเกลียดไปไม่กี่วันหรอกครับ  ไม่นานก็ลืมแม้แต่ชื่อของคนพวกนี้  ที่พวกเรารังเกียจอาแปะมาก  ก็เพราะว่าอาแปะป่วยด้วยโรคผิวหนังเรื้อรัง  พวกเราไม่แน่ใจว่าเป็นโรคหิด  กลาก  เกลื้อน  หรือไทกอกันแน่  แต่คงไม่ใช่โรคเรื้อน  เพราะหูยังไม่หนา ตาก็ไม่เร่อ มือเท้ายังไม่เน่าเฟอะกุดไป

อาการของอาแปะเท่าที่พวกเราจับตาดูจนเจนตาคือ  คันตลอดเวลาและทั่วร่าง  จึงเกาจนผิวหนังหลุดหล่นอยู่รอบๆ  ที่อาแปะนั่งอยู่นั้น  บางครั้งเกาด้วยมือไม่มันถึงใจ  อาแปะถือวิสาสะเข้าครัวไปหยิบช้อนแกงมาใช้เกาแทน  แม่ของผมจึงจัดมุมอ่านหนังสือพิมพ์ไว้ให้อาแปะทางด้านนอกร้าน  ตอนบ่ายๆ พอเห็นแขกที่น่ารังเกียจมาเยือน  ต้องรีบนำหนังสือพิมพ์ไปวาง ณ ที่ซึ่งจัดไว้และให้รีบนำกาชงน้ำชาวางในถาดที่มีถ้วย และจานใส่ขนมจันอับไปวางไว้ให้พร้อม  เราไม่ต้องการให้เข้ามาในบ้าน  อาแปะไม่รู้จักเจ็บจักป่วยด้วยโรคอื่นใด  ทั้งๆ ที่สภาพความเป็นจริงอาแปะคันนิรันดร์กาลถึงขนาดนั้น  น่าจะนอนไม่ค่อยหลับเกิดความอ่อนเพลียซูบผอมต้องเจ็บป่วย  และควรจะตายเป็นลำดับท้ายสุด

ที่ไหนได้  เตี่ยของผมต่างหากที่กลับป่วยเสียเอง  ทั้งๆ ที่เป็นคนอารมณ์ดี  กินอิ่มนอนหลับไม่มีอะไรเครียด  แต่กลับป่วยด้วยโรคร้ายแรง  คือ  เนื้องอกในกระเพาะ  เมื่อ พ.ศ ๒๔๙๖  รักษาตัวด้วยหมอไทย  หมอจีน  หมอพม่า  และเข้ากรุงเทพฯ มารักษาตัวในโรงพยาบาลกลาง  โรงพยาบาลมิชชั่น  และโรงพยาบาลกรุงเทพคริสเตียน  ในที่สุดหมอก็หมดทางรักษา  แม่ของผมจึงพาเตี่ยกลัยไปถึงแก่กรรมที่บ้านเมื่อวันเสาร์ที่ ๑๓ พฤศจิกายน ๒๔๙๗

การเสียชีวิตของเตี่ยทำให้เราสบายใจอยู่เรื่องหนึ่ง  คือ  อาแปะไม่มาเยือนเรือนของเราอีกเลย  โฮ่ย  โล่งใจ  สบาย!

ผ่านไปหลายๆ ปีจนผมเกือบลืมไปแล้วว่ามีอาแปะจอมคันนิรันดร์กาลอยู่ในโลกนี้  ถ้า …. แม่ของผมไม่เอ่ยถึงชื่ออาแปะขึ้นมาอีก  พร้อมกับหยิบถุงขนมรังผึ้งออกจากตะกร้าจ่ายตลาดของแม่  เอ่ยว่าอาแปะฝากขนมมาให้พวกเรา  ผมจำได้แม่นว่าเมียอาแปะทำขนมรังผึ้งขายทุกเช้า  ผมกับน้องๆ ร้อง  “อึ๊ยยย!  ทำไมแม่ไม่ทิ้งลงถังขยะ   แม่กลับย้อนถามว่า  ทิ้งทำไม?   อ้าว! ก็ของคนไทกอน่ะกินเข้าไปได้ยังไง?

แม่หัวเราะอย่างอารมณ์ดี  บอกว่าอาแปะแกหายคันตั้ง ๒ ปีกว่าแล้ว  ฮ้า! เป็นไปได้ยังไง?

แม่ซึ่งเคยรังเกียจอาแปะมากที่สุด  ตอนนี้กลับกล่าวถึงอย่างมีศรัทธาว่า  “อาแปะแกถึงเวลาหมดเวรสิ้นกรรมไม่ต้องทรมานทรกรรมอีก  เมื่อราว ๓ ปีมแล้ว  แขกอรุณ (ชื่อจริง ฮารูน อาหมัด) น่ะลูกจำได้ไหม?”  จำได้ซีนะ  เมื่อก่อนโน้นเขาต้อนฝูงแพะผ่านหน้าบ้านเราทุกวัน  … ต่อมาแขกอรุณเผอิญผ่านไปเห็นอาแปะกำลังเกาๆ คันๆ อยู่จึงบอกว่าตามตำราหรือวิธีการรักษาาแบบแขกละก็ง่ายนิดเดียว  เมียแขกอรุณชอบพอกับเมียอาแปะ  ดังนั้น แขกอรุณจึงบอกเอาบุญว่า  “ให้ใช้มะขามเปียกสักหนึ่งกำมือละลายในน้ำร้อน  เก็บพวกเปลือกและเส้นใยแข็งๆ ออก  เหยาะเกลือป่นครึ่งช้อนชา  คนๆ ให้ละลายแล้วใช้ผ้าขาวบางห่อเนื้อมะขามเปียกที่ชุ่มๆ ถูทั่วทุกจุดที่คัน  ถูทาชะโลมหลายเที่ยว  ทำเช่นนี้วันละ ๒ – ๓ ครั้งแล้วจึงอาบน้ำ”  อาแปะมีอาการดีขึ้นๆ เป็นลำดับ  นอกจากคันน้อยลงๆ แล้ว  ผิวหนังที่ขุ่นมัวเป็นขุยๆ และมีเลือดซิบๆ บางแห่งที่ถูกเล็บข่วนเกา  กลับเป็นผิวหนังที่ชุ่มชื้นขึ้น  จนที่สุดอาแปะก็หายคันเด็ดขาดแล้ว  ผิวใหม่ยังมีขนงอกเหมือนคนทั่วไป

แม่ของผมลงท้ายว่า  “ถ้าแม่ไม่เห็นกับตาว่าแกหายป่วยจริงๆ ใครจะกล้ารับขนมของแก”

อีกสัก ๓ – ๔ ปีต่อมา  อาแปะก็สิ้นบุญ  ต้องเรียกว่าสิ้นบุญ  เพราะเวลาที่มีเวรกรรมทุกข์ทรมานด้วยโรคผิวหนังตั้งหลายสิบปี  ไม่ยักตาย  แต่พอมีบุญได้รับความสุขเพราะหายทรมานจากการคันแล้ว  ก็กลับหัวใจวายหลับตายไปง่ายๆ  ส่วนแขกอรุญ (ฮารูน) ผู้บอกตำรายาวิเศษราคาไม่กี่บาทให้อาแปะ  ก็แก่ตายในเวลาต่อมา  เมื่อช่วงปี ๒๕๒๖ ผมเข้ามารับราชการในกรุงเทพฯ พบว่ามีร้านขายก๋วยเตี๋ยวข้าวซอยจากลำปางตั้งอยู่ใกล้สี่แยกบางขุนพรหม  ผมจึงแวะไปกิน   อ้อ … เป็นลูกหลานของแขกอรุณ   แต่ขณะนี้ (๒๕๔๕) ร้านนี้เลิกกิจการไปแล้ว  ก่อนหน้านั้นผมมีโอกาสพบคุณป้าเมียของแขกอรุณซึ่งมาเยี่ยมลูกหลาน  ผมจึงได้แนะนำตัวว่าเป็นลูกชายของใคร  คุณป้าร้อง “อ๋อ! แม่คำตายไปหลายปีแล้วเนาะ”  ใช่จริงๆ นะ  แม่ของผมถึงแก่กรรมตั้งแต่กลางปี ๒๕๑๙

ผมถือโอกาสถามถึงเรื่องที่แขกอรุณบอกตำรารักษาโรคผิวหนังโดยใช้ “มะขามเปียก”  คุณป้าเมียแขกอรุณยืนยันเรื่องยาดังกล่าว และเพิ่มเติมว่า  เมื่อครั้งแขกอรุณยังมีชีวิตอยู่  คุณป้าเคยตามสามีไปเมืองแขก  เห็นว่าชาวตะวันออกกลางนิยมกินมะขามเปียกทุกคน  บ้างก็ชอบดื่มน้ำมะขามเปียกชงกับมินท์ หรือสะระแหน่ฝรั่ง  แต่คนทั่วไปกินมะขามเปียกเปล่าๆ หน้าตาเฉย  ชาวอาหรับจำนวนหนึ่งต้องเดินทางผ่านทะเลทรายอยู่เนืองๆ ครั้งละ ๒ – ๓ สัปดาห์   ระหว่างเดินทางไม่ได้อาบน้ำกันเลย  แต่ไม่มีใครในคณะเป็นโรคผิวหนังสักคนเพราะเมื่อมีโอกาสอาบน้ำ  พวกเขาจะใช้มะขามเปียกละลายน้ำชะโลมร่างรักษาผิวได้ผลดีและประหยัดเงินมากที่สุด

==============

อ้างอิงจากผู้ใช้ได้ผลจริง

คุณจารุชา ทิพย์ทองทา  อยู่บ้านเลขี่ ๖๒๔/๑๓ ซอยริมคลองชักพระ  เขตตลิ่งชันป่วยด้วยโรคผิวหนังเรื้อรังนานนับ ๑๐ ปี  รักษาไม่หาย  เมื่อใช้วิธีตามหนังสือนี้ฯ อาการดี จนหายขาดเป็นปกติ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s